رب گوجهفرنگی یا پورهی گوجهفرنگی؟

03رب گوجه‌فرنگی و پوره‌ی گوجه‌فرنگی در اغلب سوپر مارکتهای بزرگ  به آسانی در دسترس عموم هستند، گرچه افرادی که گلخانه دارند می‌توانند این محصولات را در خانه هم تولید یا فریز کنند. هردوی این محصولات از گوجه‌فرنگی بدون هیچ افزودنی گرفته می‌شوند ولی تفاوت و پراکندگی در روش‌های پخت منجر به ایجاد دو محصول کاملا متفاوت شده است. برای گرفتن بهترین نتیجه باید محصول مختص آن دستورغذایی را در صورت امکان تهیه و مصرف کنید.

تفاوتها

رب گوجه‌فرنگی از طریق پخت آرام گوجه‌فرنگی‌ها به مدت چند ساعت و آهسته جوشیدن آن‌ها تا تبدیل شدن به ربی غلیظ به دست می‌آید. رب گوجه‌فرنگی طعمی شیرین و قوی مشابه گوجه‌فرنگی خشک‌شده دارد. پوره‌ی گوجه‌فرنگی با پختن کوتاه گوجه‌فرنگی‌ها به منظور نرم کردن آن‌ها پیش از فرآوری تهیه می‌شود. پوره‌ی گوجه‌فرنگی طعمی ملایم از گوجه‌فرنگی تازه و غلظت کمی دارد.

موارد استفاده

از رب گوجه‌فرنگی در مقادیر کم برای بالا بردن غلظت سس‌ها و یا طعم‌دار کردن سوپ‌ها و خورش‌ها استفاده می‌شود. پوره‌ی گوجه‌فرنگی پایه‌ی سس سالسا، مارینارا و سس پیتزا را تشکیل می‌دهد. طعم ملایم آن با دیگر سس‌ها و ادویه‌ها به خوبی هماهنگ و جفت و جور می‌شود.

جایگزینها

رب گوجه‌فرنگی را با مخلوط کردن با آب جایگزین پوره‌ی گوجه‌فرنگی کنید. یک قاشق غذاخوری رب گوجه‌فرنگی را با یک فنجان آب یا آب گوجه‌فرنگی مخلوط کنید. پوره‌ی گوجه‌فرنگی را به دلیل غلظت پایین آن نمی‌توان جایگزین رب گوجه‌فرنگی کرد. کچاپ می‌تواند جایگزین قابل‌ قبولی برای رب گوجه‌فرنگی باشد گرچه طعم غنی گوجه‌فرنگی را نداشته و شکر افزودنی هم دارد.

 

ملاحظات

در بسیاری از دستورهای پخت غذا، به دلیل طعم غلیظ رب گوجه‌فرنگی تنها ۱ یا ۲ قاشق غذاخوری از آن کفایت می‌کند و باقی قوطی بدون استفاده باقی می‌ماند. برای نگهداری مابقی رب گوجه فرنگی می‌توانید رب را داخل کیسه‌های کوچک مخصوص فریزر و یا ظرف‌های پلاستیکی ریخته و تا شش ماه در فریزر نگاه دارید. ۳ تا ۵ سانتی‌متر بالای ظرف را برای انبساط خالی بگذارید. پوره‌ی گوجه‌فرنگی اضافی را هم می‌توانید به همین روش در فریزر نگاه‌داری کنید.